บทที่ 138 สกปรกจริงๆ

ลลนาพยักหน้ารับอย่างเคลิ้มเคลิ้ม

เธอไม่รู้ว่าถ้าเดือนน้อยจะไม่เจ็บปวดหรือเปล่า ตอนนั้นเธอรู้แค่ว่ามันเจ็บจริงๆ

เธอจ้องมองไฟในห้องผ่าตัดอย่างเลื่อนลอย หัวใจราวกับถูกมือใครบางคนบีบรัดไว้แน่น

เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องผ่าตัด เงาของเธอดูโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่งอย่างที่สุด

จิระพงษ์นึกถึงดวงตาคู่นั้นที่เพิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ